ჯეზი რუუს ამბავი
კენგურუების წარმოშობა ესე დაიწყო. იყო ბატონი კანი და ქალბატონი გო.
ბატონი კანი ყველაფერს არჩევდა. გატეხილს, გახლართულს, გაუგებარს — ორჯერ გადმოატრიალებდა და მიხვდებოდა. ბუნებას სწავლობდა და რასაც პოულობდა, ფრთხილად იწერდა. თუ ბატონი კანი იტყოდა, რომ ასე იყო, მაშინ ასე იყო. ამიტომ ეძახდნენ სანდო კანს.
ქალბატონი გო ყველაფერს აკეთებდა. სადაც კანი სწავლობდა, გო წყვეტდა. მან მსოფლიოში საუკეთესო მოდის სახლი ააშენა — მხოლოდ გემოვნებითა და გამბედაობით. ეძახდნენ ძლიერ გოს, და ეს თავაზიანობა არ იყო, უბრალოდ სიმართლე.
როცა ისინი დაქორწინდნენ, მეზობლებმა ვერ გადაწყვიტეს, როგორ დაერქმიათ ოჯახისთვის. ბოლოს ვიღაცამ თქვა: კარგი, ეს ხომ კან-გოს ოჯახია. მერე ორი პატარა გაჩნდა — და ისინი რუუები იყვნენ.
ბიჭი იმ სახლში გაიზარდა, სადაც მამა სწავლობდა, როგორ კეთდება ნივთები, დედა კი წყვეტდა, როგორ უნდა გამოიყურებოდნენ. მან ორივე აიღო — და დილაობით კარიდან გასწორებული პეპელათი გადის.
ის ამპარტავანი არ არის. უბრალოდ უყვარს კარგი შარფი და სწორად შეკრული პეპელა. ამბობს, რომ როცა საკუთარ თავს მოუვლი, სხვებთანაც უფრო მსუბუქად ხარ.
პატარა და, ჰაგი რუუ, საყელოებით საერთოდ არ ინტერესდება. მას ხელები აინტერესებს — და სანამ ოთახს გაივლის, უკვე გაშლილი აქვს. სწორედ მისი წყალობით დადის ოჯახი ნელა, და ყველა თანხმდება, რომ ასე ჯობია.
თავიდან ყველა მათ კანგორუუებს ეძახდა — კანი, გო და ორი რუუ. გრძელი სახელი იყო პატარა ოჯახისთვის, გრძელი სახელები კი ცვდება. სანამ ვინმე შეამჩნევდა, მთელი მსოფლიო უკვე კენგურუებს ამბობდა. აი, აქედან მოდის ეს სიტყვა — რაც არ უნდა გითხრან სხვებმა.
